47.
Dat was een onaangename verrassing, dat nummer. Ik had het kantoor net een beetje van me af weten te zetten, maar plotsklaps was ik er weer door dat wikkeltje. Dijkstal moest zich vanochtend weer zo nodig met m'n huisnummers bemoeien. Het ging weliswaar om 127 en niet om 47, maar toch: door dat nummer zag ik direct het rood aangelopen hoofd van Dijkstal voor me. Hoe ik het in m'n harses haalde om voor te stellen het laatste deel van de Ruysdaelstraat zó maar opnieuw te willen nummeren.
Zo maar hernummeren, hoe komt die man erbij? Nu zou ík zomaar dingen doen. Hij moest eerst eens naar zichzelf kijken.
Het braakliggende terreintje tussen 127 en 129 wordt komend voorjaar bebouwd. Dijkstal vond dat het huis op het betreffende perceel dus nummer 127a moest krijgen toebedeeld.
Ik niet.
Wat mij betreft is dit nu juist de gelegenheid om af te rekenen met allerlei andere halfbakken nummertoekenningen uit het verleden. Want het is me een rommeltje - daar op de Ruysdaelstraat, vanaf 119 tot aan het eind, 163. Sinds de oorlog is er op de lege terreintjes die er waren, maar gebouwd en gebouwd. En de dienstdoende ambtenaren destijds waren kennelijk incompetent, gemakzuchtig, te druk met andere zaken of misschien wel alles tegelijk - enfin, daardoor hebben we nu te maken met, bijvoorbeeld, 119a, 145a, b en c en 161a tot en met d.Fijne erfenis wel.
Ja, en dan ook nog eens allemaal met die toevoegingen als huis, één, twee en drie hoog, voor en achter. Daar kan een mens toch niet fatsoenlijk wonen: 161a 2-hoog achter? Je zou er postbode zijn, om gek van te worden.
Hernummeren vanaf 119, was dus mijn voorstel. Goed, die achtervoegsels zijn noodzakelijk kwaad, maar mag elk huis niet op z'n minst gewoon een eigen, decent nummer dragen?
Van Dijkstal niet.
Die opteerde natuurlijk voor de makkelijkste oplossing: 127a. "Ho eens even", zei ik boos, "het is mijn verantwoordelijkheid, ík ben hier de ambtenaar die over huisnummers gaat." "En ík ben je superieur," riep Dijkstal, "Ik ben het afdelingshoofd, Hendriks." "Dan stap ik naar de secretaris van de wethouder Huisvesting en Bouwnijverheid- en da's jóuw baas," antwoordde ik. Bij de wethouder kan ik wel een potje breken. Die heeft, net als ik, overzichtelijkheid hoog in het vaandel staan. Is ook nog eens een KVP-er, net als ik. De wethouder zal zoŽn rooie rakker als Dijkstal ook niet kunnen velen.
Ik doe 't niet graag, kijven op kantoor. Zelden. Alleen als ze aan mijn territorium knabbelen. En toevallig is het toekennen van huisnummers iets waar ík over beslis.
In eerste instantie, dan - want mijn beslissingen hebben slechts de status van voorstel. Maar sinds ik de nummers doe, is er nooit een voorstel meer afgewezen.
Om twee uur vanmiddag kregen we al vrijaf, vanwege de jaarwisseling; dit is dus voorlopig de stand van zaken.
Betty riep net of ik ook gezellig beneden kwam een oliebol eten en dat de overburen al een vuurpijl afgestoken hadden. Da's dus ruim anderhalf uur te vroeg. Waar moet dat heen?